Galerij

Bloemkolen

Mijn Tante

Mijn tante
Willem Wilmink

(Brief van een Verkademeisje) 1966

Mijn tante dateert uit de vorige eeuw,
en dat is te zien aan haar vorm.
Kleedt zich ook in de zomer op ijs en op sneeuw,
op ijs en op sneeuw en op storm.

Zij is een lang leven verpleegster geweest,
en zwoegde en werkte voor drie,
verpleegde de armen van lichaam en geest,
en ook de society.

Zij was een steun voor armen en rijken,
robuust en belangeloos,
soms kan ze zo vreemd de verte inkijken,
precies een oude matroos.

Zij is een vesting tegen het kwaad
en werd nooit door de duivel bekoord.
Als een vaste burcht loopt mijn tante op straat
en geen ruiter reed ooit door de poort.

En altijd als ik mijn tante ontmoet
dan zegt ze: de stad is zo groot,
en de meisjes zijn slecht en jij bent zo goed,
stel je nooit aan verleidingen bloot.

Daar woning is aan het gezicht onttrokken
door een meer dan manshoge heg
maar de laatste tijd wil haar stem wel eens stokken
en geeft ze bezittingen weg.

Eens komt de dag dat ook tante zal buigen,
Dat een stem zegt: tante, ga mee.
Nog lang na die dag zullen vissers getuigen
dat tante toen wandelde over de zee.